تفسیر آیه شریفه کن فیکون

هر چیز قبل از وجودش به تمام حقیقتش معلوم ذات اقدس حق تعالی می باشد. و خدای عزوجل قبل از خلقت هر چیز هنگام ایجادش به آن چیز خطاب تکوینی می کند؛ یعنی اراده ذات مقدسش به ایجاد آن تعلق میگیرد و با توجه همین اراده و قدرت و نیروی ملکوتی به آن حقیقت، آن را ایجاد میکند ولفظ امر در آيه (إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُون يس: ۸۲)

یعنی: مقتضای شأن خدای عزوجل این است که هرگاه اراده فرمود چیزی را ایجاد کند قدرت و نیروی ملکوتیش را متوجه حقیقت و ذات آن چیز که قبل از ،وجود معلوم ذات مقدس حق است – ساخته و آن را به کمتر از طرفة العين ایجاد میکند همانگونه که خدای عزوجل امر خود را اینگونه توصیف می کند: (وما أَمْرُنا الأواحِدَةً كَلَمْحِ بِالْبَصَر القمر: ٥٠) و فرمود: (وَما أَمْرُ السَّاعَةِ إِلا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَب/ النحل: ۷۷ يعنى شأن ما در ایجاد برپایی قیامت یکباره همانند یک لحظه ی چشم برهم زدن یا کمتر از آن است.

در صحیحه صفوان از امام رضا علیه السلام روایت گردید که فرمود: «يقول له كن فيكون بلا لفظ ولا نطق بلسان ولا همة ولا تفكر ولا كيف لذلك، كما أنه لا كيف له». (الكافي، ج ۱، ص ۱۰۹، ج ۱۳)

تاریخ یکشنبه ١ ربيع الأول ١٤٤٥ هـ.ق

برابر با ۲۶ شهریور ١٤٠٢ هـ.ش

حوزه علمیه قم:

علی اکبر سیفی مازندرانی