بررسی جامع رابطه عصمت و اختیار در پیامبران و امامان

پاسخ آیت الله سیفی مازندرانی به شبهه عصمت و امامت در کودکی

عصمت و علم غیب و برخی دیگر از حالات و فضائل غیر عادی حضرات معصومین علیهم السلام اکتسابی نبوده، بلکه موهبت از جانب خداست. و این اعطاء به پاس زحماتی است که آن حضرات در این دنیا برای تهذیب نفس و رسیدن به اوج قلّه‏‌ی کمال و بالاترین درجات علم و ایمان و عمل تحمّل کرده و گوی استقامت و صبر را از دیگران ربودند.

کما اینکه خدای تعالی فرمود: «وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا».[1] این زحمات و صبر و رشد و کمال را خدای تعالی قبل از تولد حضرات علم داشته است، و برای نصرت و یاری آنان جهت انجام رسالت نبوت و امامت به آنان موهبت فرمود، و نیز به پاس زحمات و کمالات اختیاری، هدایت توفیقی ذات اقدس احدیت به آنان تعلق گرفته است، که در آیات بسیار به این هدایت وعده فرمود: «وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا ».[2] «وَالَّذِينَ اهْتَدَوْا زَادَهُمْ هُدًى وَآتَاهُمْ تَقْوَاهُمْ».[3]

بر این اساس هیچ مانع عقلی در اعطای مقام نبوت و امامت به حضرات معصومین علیهم السلام در سنین کودکی وجود ندارد. همانگونه که در مورد حضرت یحیی و عیسی علی نبینا و آله و علیهما السلام آیات قرآن صراحت در تحقّق و وقوع این حقیقت دارد.

[1]- السجدة: 24.

[2]- العنکبوت: 69.

[3]- محمد: 17.