استفاده از اسپری تنفسی برای روزه‌دار

ذرات پراکندۀ اسپری تنفسی از قبیل بخار و غبار و دود غلیظ دارای جِرم – که در نصوص و فتاوي اصحاب استنشاق و فرو بردن آن از حلق موجب بطلان روزه است – نمی باشد؛ چون أوّلاً: به آن غلظت نبوده، و ثانیاً: در نظر عرف مصداق اَکل و شرب، و خوردن و آشامیدن نمی‌باشد. مگر اینکه دارای جِرم باشد، که دراین صورت بلع و فرو بردن آن از حلق مبطل روزه است. و این تفصیل مستفاد از  روایات وارده در بخار و دود غلیظ و مبطلیت استنشاق آن است. در هر صورت ملاک بطلان صدق عرفی عنوان أکل و شرب است؛ چون موثقه ی عمرو بن سعید صریح در عدم مبطلیت دخول غبار و دود در حلق است، حتی به اطلاق شامل غبار غلیظ نیز می شود. در موثقه ی عمرو بن سعید از امام رضا (ع) آمده است: «سألته عن الصائم یتدخن بعود أو بغير ذلك فتدخل الدخنة في حلقه؟ فقال (ع): جائز لا بأس به ، قال (ع): وسألته عن الصائم يدخل الغبار في حلقه ، قال (ع): لا بأس». ^{(الوسائل: ب ۲۲ من ابواب ما یمسک عنه الصائم، ح ۲)} البته ظاهر تعبیر «یدخل الغبار في حلقه» فرو رفتن غبار در حلق است، نه فرو بردن اختیاری ولی چون شامل حضور اختیاری در فضای غبار آلود می شود؛ لذا در حقیقت مستند به اختیار می شود.

لکن کشیدن اسپری از قبیل فرو بردن عمدی است، ولی در صورتی که مصداق أکل و شرب نباشد مقتضای أدلّه عدم بطلان است.