اقتدا به امام جماعت با علم به عدم صحت قرائت وی در نماز قبلی

اگر برای مأموم بالوجدان، یا به شهادت دو نفر عادل خبره ثابت شد که امام عالم به قرائت صحیح است، در مفروض سؤال با مشاهده ی غلط سهوی امام در قرائت آیه ای از حمد یا سوره، لازم نیست برای ادامه ی آن نماز یا نمازهای بعدی احراز قرائت صحیح آن امام کند. مگر اینکه بداند که غلط خواندن او از روی جهل به قرائت است، و یا اینکه با تکرار غلط در سهوی بودن آن و در اصل خبرویّت او و آن دو شاهد عادل تردید کند.

دلیل این مطلب این است که سهو در بعضی از آیات در قرائت موجب بطلان نماز امام نیست؛ لذا در مفروض سؤال نماز امام صحیح است و اقتدای به او جائز و صحیح است. لذا ادامه ی اقتداء به او در همان نماز جائز است. و نیز إشکالی در صحّت اقتدای به او در نمازهای بعدی نیست چون اصل فطری و طبعی أصالة الذکر و الالتفات جاری است؛ لذا از قبیل اقتدای عمدی با علم یا حجّت بر ابتلای امام به سهو نخواهد بود.