استفتاء در مورد ضامن بودن ناقل بیماری

در فرض سؤال اگر موارد فوق الذکر موجب انتقال بیماری شود در صورتیکه بطور طبیعی به حسب عادت باشد موجب ضمان نیست؛ چون عرفاً إسناد اضرار به غیر، یا ایجاد خطر و مرض در چنین مواردی مشکل است. مگر در فاصله بسیار نزدیک با علم یا ظنّ به سرایت؛ زیرا در این صورت اسناد عرفی مزبور صادق است. گرچه در ضمان قصد شرط نیست ولی اسناد عرفی در برخی موارد علم یا ظن به ایراد ضرر به غیر شرط است مثل مورد سؤال.

اما در مواردی که به فعل مباشری دست یا پا یا سائر اعضاء ضرر یا اتلاف به غیر وارد ضود ضمان مورد اتفاق نص و فتوا می باشد؛ چون در این صورت عدم قصد و حتی عدم اراده مانع استناد عرفی نیست؛ یعنی عرفاً گفته می شود فلانی در حال راه رفتن یا بازی یا شوخی مال فلانی را تلف کرد یا به او ضرر رسانید، گرچه از روی عمد و قصد و حتی اراده نباشد.

لکن در مورد سؤال اصل استناد از نظر عرف ثابت نیست، مگر در صورت علم یا ظن فعلی شخصی به سرایت. و مقتضای اصل نیز در صورت شک در تحقق اضرار یا اتلاف به شبهه‏ی مفهومیه یا مصداقیه عدم ثبوت ضمان است.