شهادت رابعه در اذان و اقامه

بر گفتن شهادت رابعه در اذان و یا اقامه یا تشهد هیچکدام دلیلی از نصوص یا فتاوی وجود ندارد، بلکه بر خلاف مذهب اصحاب امامیه است؛ چون کسی از فقهای شیعه قائل به جواز یا استحباب آن نشده است. بلکه حتی در غیر اذان و اقامه نیز روایتی نداریم که امر به آن بعد از شهادت ثالثه کند. و نیز میان شیعیان از قدیم تا به حال مرسوم نبوده است.

لذا به عنوان حکم یا سفارش دینی گفتن آن به قصد ورود – حتی به قصد استحباب – بعد از شهادت ثالثه بدعت محسوب می شود. بلکه حتی امر به گفتن این شهادت به طور مستقل نیز نشده است؛ لذا همانند صلوات نیست که – در آیه‏ی شریفه‏ ی:«إِنَّ اللّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيّ‏ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْليمًا» ^{(احزاب: 56)} - امر به آن شده است.

ولی اعتقاد به عصمت و حجیت کلام آن حضرت، و نیز حتی اینکه آن حضرت حجة الله علی الحجج؛ یعنی حجت خدا بر همه‏ی امامان معصوم (علیهم السلام) بوده است از عقائد حقّه‏ی امامیه است، بلکه ایمان به ارکان مذهب با آن کامل می شود. و این معنا از روایات بسیاری استفاده می شود، بلکه جزء اعتقادات مذهب امامیه است.