فرهنگی-اعتقادی

أوّلاً: اثبات نبوت برای گذشتگان از امور توقیفی بوده و باید استناد آن به خدای سبحان به دلیل قطعی شرعی و یا به حجت شرعیة معتبرة (یعنی: روایات معتبرة صحیحة الأسناد با دلالت واضح) ثابت شود، چون در این صورت استناد به خدای تعالی ثابت می شود .

و ثانیاً: روایت صحیح بر پیامبر بودن ذو القرنین نیست، بلکه روایت اصبغ بن نباته [1] که مصحّحه است، نفی پیامبر بودن ایشان را می کند. در این روایت حضرت امیرالمؤمنینG فرمود: «ذوالقرنین بنده صالح خدا بود که در راه تبلیغ دین خدا دو طرف پیشانی او ضربت خورد، لذا به او ذوالقرنین اطلاق شد».

و ثالثاً: دلیل صحیح و صریح بر اصل پادشاه بودن ذوالقرنین نیست و روایت دالّ بر این معنا ضعیف است. البته آیاتی از قرآن دلالت بر قدرت نظامی و حکومت او دارد، ولی هیچ دلیل معتبری بر اینکه کوروش، همان ذوالقرنین است وجود ندارد و نقل تاریخی در این باره از ملاک اعتبار برخودار نیست .

أما اینکه قوم عرب ملخ خور بودند و عجم با اصالت بودند، از مقوله‌ی نژادپرستی بوده و شعار جاهلیت است و از عقل و اندیشه دور بوده، زیرا ملاک برتری تقوی و اخلاق الهی و انسانی و منطق عقلانی است.

[1]- کمال الدین و تمام النعمة،ص393،ح3.