لزوم مراقبت از اصول و آرمان‌های انقلاب

در پی سؤال برخی از فضلای حوزه علمیه پیرامون وظیفه عموم مردم و به ویژه نخبگان در برابر عملکرد نادرست برخی از مسئولان و دولتمردان و عدم توجه آنها به نقدهای آنان، فقیه محقق و مجاهد؛ حضرت آیت‌الله سیفی مازندرانی دام ظله پیامی را در پاسخ به این پرسش صادر کردند. متن سؤال و پاسخ معظم له، را در ادامه می‌خوانید.

کپی لینک کوتاه

سؤال

بسیاری از مؤمنین و حتی علمای بزرگوار، در مقابل عملکرد نادرست برخی مسئولین بارها موضع گرفته و انتقاد می‌نمایند؛ لکن از جانب دولتمردان و مسئولین، ترتیب اثر داده نمی‌شود. اکنون سؤال این است که آیا باید آنان همچنان در صحنه حضور داشته باشند و در امور انقلاب و نظام دخالت کنند یا بهتر است سکوت کنند و زین پس، مداخله نکنند؟ وظیفه‌ی شرعی در این‌باره چیست؟

جواب

بسمه تعالی
حساسیت و حضور در عرصه سیاست و مراقبت از اصول و آرمان‌های الهی این انقلاب و نظام، فریضه‌ای مهم و رمز جلوگیری از انحراف و راه قطعی آگاه‌سازی توده‌های مردم و حتی زمینه‌سازی برای اصلاح افکار منحرف می‌باشد.
اینجانب تردید ندارم که بسیاری از مؤمنین، بلکه همه پیروان خط ولایت ـ حتی برخی از دولتمردان ـ فقط گوش جان به فرامین ولی امر شرعی دارند.

همه ما باید تا آخرین نفس، از اصل این انقلاب، بر اساس خط و مشی سیاسی امام راحل و امام شهیدمان قدس‌سرهما و بر اساس ارزش‌های الهی این انقلاب -که برگرفته از نصوص قرآن مجید و روایات اهل بیت علیهم السلام است- پشتیبانی و دفاع و روشنگری و در مقاطع موارد حسّاس و سرنوشت ساز انقلاب، اعلام موضع نماییم. اینجانب این امر را وظیفه مهم الهی و شرعی می‌دانم و معتقدم اگر ذره‌ای از این وظیفه عدول کنیم فردای قیامت مورد سوال و حساب واقع خواهیم شد، بلکه چه بسا بتوان امر مزبور را از نماز و روزه و خمس و حج و سایر واجبات، مهم‌تر دانست؛ چرا که خدای تعالیٰ در قرآن فرموده است: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»1. همچنین در روایات متواتر، به صورت صریح آمده است که اهمیت مساله ولایت و رهبری، از همه فروع شرعی، مهم‌تر است.

در پایان به ذکر برخی از این روایات، اکتفاء می کنیم:
۱- صحیحة زرارة، عن أبي جعفر علیه السلام، قال: «بُنِيَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْسَةِ أَشْيَاءَ: عَلَى الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الْحَجِّ وَ الصَّوْمِ وَ الْوَلَايَةِ. قَالَ زُرَارَةُ: فَقُلْتُ: وَ أَيُّ شَيْ‏ءٍ مِنْ ذَلِكَ أَفْضَلُ؟ فَقَالَ: الْوَلَايَةُ أَفْضَلُ؛ لِأَنَّهَا مِفْتَاحُهُنَّ وَ الْوَالِي هُوَ الدَّلِيلُ عَلَيْهِنَّ. قُلْتُ: ثُمَّ الَّذِي يَلِي ذَلِكَ فِي الْفَضْلِ؟ فَقَالَ: الصَّلَاةُ. قُلْتُ: ثُمَّ الَّذِي يَلِيهَا فِي الْفَضْلِ؟ قَالَ: الزَّكَاةُ؛ لِأَنَّهُ قَرَنَهَا بِهَا وَ بَدَأَ بِالصَّلَاةِ قَبْلَهَا. قُلْتُ: فَالَّذِي يَلِيهَا فِي الْفَضْلِ؟ قَالَ: الْحَجُّ. قُلْتُ: مَا ذَا يَتْبَعُهُ؟ قَالَ: الصَّوْمُ»2.
امام باقر علیه السلام فرمود: اسلام بر پنج پایه بنا شده است: نماز، زکات، حج، روزه و ولایت.
زراره گويد به حضرت عرض كردم: كداميك از اين‌ها برتر است؟ فرمود: ولايت برتر است؛ زيرا ولايت كليد آن‌هاست و شخص والى، دليل و راهنماى آن‌هاست.
عرض كردم: سپس كداميك برترى دارد؟ فرمود: نماز.
عرض كردم: پس از آن كداميك برترى دارد؟ فرمود: زكات؛ زيرا خدا، زكات را هم‌دوش نماز قرار داده و نماز را پيش از زكات ذكر نموده است.
عرض كردم: پس از آن كداميك برترى دارد؟ فرمود: حج.
عرض كردم: پس از آن كدام است؟ فرمود: روزه.
۲- صحیحة أبي حمزة الثمالي، عن أبي جعفر علیه السلام ، قال: «بُنِيَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْسٍ: عَلَى الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الصَّوْمِ وَ الْحَجِّ وَ الْوَلَايَةِ، وَ لَمْ يُنَادَ بِشَيْ‏ءٍ مَا نُودِيَ بِالْوَلَايَةِ»3.
امام باقر علیه السلام فرمود: اسلام روى پنج پايه نهاده شده: نماز، زكات، روزه، حج و ولايت. و آن‌چنان كه براى ولايت ندا داده شده براى هيچ چيزى ديگر ندا داده نشده است.
۳- خبر أبي اُمامة عن النبي صلی الله علیه و آله و سلم، قال: «أَيُّهَا النَّاسُ … أَطِيعُوا وُلَاةَ أَمْرِكُمْ تَدْخُلُوا جَنَّةَ رَبِّكُمْ»4.
از زمامداران امور دينى فرمان‌بردارى كنيد تا به بهشت پروردگار خود وارد شويد.
۴- خبر السید المرتضی في رسالة المحکم و المتشابه، عن أمیرالمؤمنین علیه السلام -في حدیث- قال: «وَ أَمَّا مَا فَرَضَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنَ الْفَرَائِضِ فِي كِتَابِهِ فَدَعَائِمُ الْإِسْلَامِ وَ هِيَ خَمْسُ دَعَائِمَ وَ عَلَى هَذِهِ الْفَرَائِضِ بُنِيَ الْإِسْلَامُ … ثُمَّ الْوَلَايَةُ وَ هِيَ خَاتِمَتُهَا وَ الْحَافِظَةُ لِجَمِيعِ الْفَرَائِضِ وَ السُّنَنِ»5.
فرائضی را که خداى عزّ وجلّ در كتاب خود واجب كرده، اركان اسلام است، و آن پنج ركن است. و بر اين فرائض، اسلام بنا شده… سپس ولايت است كه پايان‌دهنده آن‌ها و پاسدار همه فرائض و سنت‌هاست.
۵- صحیحة محمد بن مسلم، قال: سمعت أباجعفر علیه السلام یقول: «كُلُّ مَنْ دَانَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِعِبَادَةٍ يُجْهِدُ فِيهَا نَفْسَهُ وَ لَا إِمَامَ لَهُ مِنَ اللَّهِ فَسَعْيُهُ غَيْرُ مَقْبُولٍ وَ هُوَ ضَالٌّ مُتَحَيِّرٌ وَ اللَّهُ شَانِئٌ لِأَعْمَالِهِ إِلَى أَنْ قَالَ وَ إِنْ مَاتَ عَلَى هَذِهِ الْحَالِ مَاتَ مِيتَةَ كُفْرٍ وَ نِفَاقٍ، وَ اعْلَمْ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ أَئِمَّةَ الْجَوْرِ وَ أَتْبَاعَهُمْ لَمَعْزُولُونَ عَنْ دِينِ اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا وَ أَضَلُّوا فَأَعْمَالُهُمُ الَّتِي يَعْمَلُونَهَا “كَرَمادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عاصِفٍ لا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا عَلى‏ شَيْ‏ءٍ ذلِكَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ”»6.
محمد بن مسلم گويد: شنيدم كه امام باقر علیه السلام میفرمود: هر كه ديندارى خداى عزّوجلّ كند بوسيله عبادتى كه خود را در آن به زحمت افكند ولى امام و پيشوائى كه خدا معين كرده نداشته باشد، زحمتش پذيرفته نمی‌شود و خود او گمراه و سرگردان است و خدا، اعمال او را مبغوض و دشمن دارد… و اگر با اين حال بميرد با كفر و نفاق مرده است، بدان اى محمد كه پيشوايان جور و پيروان ايشان از دين خدا بركنارند، خود گمراهند و مردم را گمراه كنند، اعمالى را كه انجام مي‌دهند چون خاكستری است كه تندبادى در روز طوفانى به آن بتازد، از كردارشان چيزى دست‏گيرشان نشود. اين است گمراهى دور.
۶- صحیحة زرارة، عن أبي جعفر علیه السلام ـ في حدیث ـ قال: «ذِرْوَةُ الْأَمْرِ وَ سَنَامُهُ وَ مِفْتَاحُهُ وَ بَابُ الْأَشْيَاءِ وَ رِضَى الرَّحْمَنِ الطَّاعَةُ لِلْإِمَامِ بَعْدَ مَعْرِفَتِهِ أَمَا لَوْ أَنَّ رَجُلًا قَامَ لَيْلَهُ وَ صَامَ نَهَارَهُ وَ تَصَدَّقَ بِجَمِيعِ مَالِهِ وَ حَجَّ جَمِيعَ دَهْرِهِ وَ لَمْ يَعْرِفْ وَلَايَةَ وَلِيِّ اللَّهِ فَيُوَالِيَهُ وَ يَكُونَ جَمِيعُ أَعْمَالِهِ بِدَلَالَتِهِ إِلَيْهِ مَا كَانَ لَهُ عَلَى اللَّهِ حَقٌّ فِي ثَوَابِهِ وَ لَا كَانَ مِنْ أَهْلِ الْإِيمَانِ»7.
امام باقر علیه السلام فرمود: بلندى و رفعت و كليد و درب همه چيز و خرسندى خداى رحمان تبارك و تعالى‏ اطاعت امام است بعد از معرفت او. همانا اگر مردى شب‏‌ها را به عبادت بپا خيزد و روزها را روزه دارد و تمام اموالش را صدقه دهد و در تمام دوران عمرش به حج رود، و امر ولايت ولى خدا را نشناسد تا از او پيروى كند و تمام اعمالش با راهنمائى او باشد، براى او از ثواب خداى عزّ و جلّ حقى نيست و او از اهل ايمان نباشد.
۷- خبر میسّر، عن أبي جعفر علیه السلام ـ في حدیث ـ قال: «إِنَّ أَفْضَلَ الْبِقَاعِ مَا بَيْنَ الرُّكْنِ الْأَسْوَدِ وَ الْمَقَامِ … وَ وَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ عَبْداً صَفَّ قَدَمَيْهِ فِي ذَلِكَ الْمَكَانِ وَ قَامَ اللَّيْلَ مُصَلِّياً حَتَّى يَجِيئَهُ النَّهَارُ وَ صَامَ النَّهَارَ حَتَّى يَجِيئَهُ اللَّيْلُ وَ لَمْ يَعْرِفْ حَقَّنَا وَ حُرْمَتَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ- لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ شَيْئاً أَبَداً»8.
با فضیلت‌ترین بناها، ما بين ركن اسود و مقام است… به خدا سوگند كه اگر بنده‏‌اى در آنجا شب‌ها به نماز قيام كند تا روز در آيد و روزها را روزه بدارد تا شام فرا رسد ولى حق ما و حرمت ما اهل بيت را نشناسد، خداوند هرگز (آن همه عبادت در آن مكان مقدّس و محترم را) از او نخواهد پذيرفت.
۸- خبر آخر عن میسّر، عن أبي عبدالله علیه السلام -في حدیث- قال: «وَ وَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ عَبْداً عَمَّرَهُ اللَّهُ مَا بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ مَا بَيْنَ الْقَبْرِ وَ الْمِنْبَرِ يَعْبُدُهُ أَلْفَ عَامٍ ثُمَّ ذُبِحَ عَلَى فِرَاشِهِ مَظْلُوماً كَمَا يُذْبَحُ الْكَبْشُ الْأَمْلَحُ ثُمَّ لَقِيَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِغَيْرِ وَلَايَتِنَا لَكَانَ حَقِيقاً عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُكِبَّهُ عَلَى مَنْخِرَيْهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ»9.
به خدا سوگند كه اگر بنده‌‏اى را خدا عمر طولانى كرامت كند و او هزار سال خدا را ما بين ركن و مقام و قبر و منبر پرستش كند، و بعد او را بی گناه ـ چون گوسفندى كه سياه و سفيد است ـ در بستر سرش را از تن جدا كنند، و بدون ولايت ما خدا را ملاقات كند، بر خداست كه او را به صورت در آتش دوزخ بيفكند (و عبادت‌هاى هزار ساله او را به هيچ بشمارد).
۹- مقبولة عمر بن حنظلة، عن أبي عبدالله علیه السلام ، قال: «… فَإِنِّي قَدْ جَعَلْتُهُ عَلَيْكُمْ حَاكِماً فَإِذَا حَكَمَ بِحُكْمِنَا فَلَمْ يُقْبَلُ مِنْهُ فَإِنَّمَا اسْتُخِفَّ بِحُكْمِ اللَّهِ وَ عَلَيْنَا رُدَّ وَ الرَّادُّ عَلَيْنَا الرَّادُّ عَلَى اللَّهِ وَ هُوَ عَلَى حَدِّ الشِّرْكِ بِاللَّهِ»10.
سراغ کسی از خودتان (از شیعیان) بروند که حدیث ما را روایت می‌کند و به حلال و حرام ما می‌نگرد و احکام ما را تشخیص می‌دهد. پس در این صورت باید به حکم او راضی شوند؛ زیرا من او را بر شما حاکم قرار دادم. هرگاه بر اساس حکم ما حکم کند، اما از او نپذیرفتند، در حقیقت حکم خدا را خوار شمرده‌اند و سخن ما را رد کرده‌اند و هر که ما را رد کند خدا را رد کرده و این عمل در حدّ شرک به خداست.
۱۰- في التوقیع الشریف، قال عجل الله تعالی و فرجه الشریف: «وَ أَمَّا الْحَوَادِثُ‏ الْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِيهَا إِلَى رُوَاةِ حَدِيثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِي عَلَيْكُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ اللَّهِ‏»11.
در وقایع دوران به فقهاء و راویان حدیث ما رجوع کنید به درستی که آن‌ها حجت من بر شما و من حجت خدا هستم».
از خدای متعال، توفیق علم و آگاهی به وظایف و در پی آن عمل بدان را برای همگی خواستارم.

علی اکبر سیفی مازندرانی

  1. نساء: ۵۹ ↩︎
  2. الوسائل: باب ۱ من أبواب کتاب الطهارة، ح۲ ↩︎
  3. الوسائل: باب ۱ من أبواب کتاب الطهارة، ح۱۰ ↩︎
  4. الوسائل: باب ۱ من أبواب کتاب الطهارة، ح۲۵ ↩︎
  5. الوسائل: باب ۱ من أبواب کتاب الطهارة، ح۳۵ ↩︎
  6. الوسائل: باب ۲۹ من أبواب کتاب الطهارة، ح1 ↩︎
  7. الوسائل: باب ۲۹ من أبواب کتاب الطهارة، ح2 ↩︎
  8. الوسائل: باب ۲۹ من أبواب کتاب الطهارة، ح۱۴ ↩︎
  9. الوسائل: باب ۲۹ من أبواب کتاب الطهارة، ح۱۶ ↩︎
  10. الوسائل: باب ۱۱ من أبواب صفات القاضي، ح۱ ↩︎
  11. الوسائل: باب ۱۱ من أبواب صفات القاضي، ح۲ ↩︎

فهرست مطالب

۱ دیدگاه دربارهٔ «لزوم مراقبت از اصول و آرمان‌های انقلاب»

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیمایش به بالا