بمناسبت شهادت سردار رشید اسلام حاج حسین بصیر(رضوان الله تعالی علیه)فرمانده دلاور لشکر ۲۵ کربلا، قسمتی از خاطرات حضرت آیتالله سیفی مازندرانی درباره این سردار سرافراز بازنشر میگردد.
تغییر اندازه قلم >
عید نوروز سال ۱۳۶۶ بهمراه چند تن از معاونین لشکر ویژه ۲۵ کربلا از مازندران راهی جبهه بودند در مسیر، بین راه آمدند قم، تا هم استراحتی کرده باشند هم یک سری به بنده بزنند.
نزدیک غروب رسیدند، نماز را خواندیم، خانواده هم شام مختصر طلبگی آماده کرد، محمدجواد فرزندم تازه متولد شده بود من برای کمک به خانواده چند روزی از منطقه برگشته بودم منزل.
بعد از شام برای حاج حسین و دوستانش رختخواب آوردم و رفتم طبقه پایین تا پارچ آب و لیوان برایشان بیاورم، اگرچه طولی نکشید وقتی وارد اتاق شدم دیدم همه از شدت خستگی روی زمین خواب اند.
حاج حسین را صدا کردم گفتم: چرا رختخواب پهن نکردید؟ حاجی با همان حیا و ادب همیشگی گفت: بچه های من در منطقه جای امن برای خواب ندارند، روی خاک میخوابند، انصاف نیست من روی رختخواب بخوابم.
چشمم به رفقای ایشان افتاد، یکیشان با لبخند گفت: حاجی روی زمین بخوابد ما روی رختخواب؟!
مزاحمشان نشدم آمدم طبقه پایین بخوابم، مدام حرف حاج حسین در ذهنم دور میزد تا خوابم برد.
خواب عجیبی دیدم ، من جلو میرفتم و حاج حسین پشت سرم ، در یک زمینی مثل شالیزارهای فریدونکنار همان جایی که قبل از طلبگی با حاج حسین برای نشاء و وجین و کار زراعت می رفتیم.
در عالم خواب به حاج حسین می گفتم: آقای بصیر میدانی این چه مرزی است؟ این مرز شهادت است و ایشان هم همانطور که پشت سر من می آمد تایید می کرد.
با آن خستگی دیشب گفتم صبح برای نماز صدایشان کنم، دیدم همگی مشغول عبادت و نماز اند.
دیگر نخوابیدند، صبحانه مختصری خوردیم، موقع صبحانه خوابم را برایشان تعریف کردم.
موقع رفتن در حال معانقه ، زیر گوش حاج حسین گفتم: ان الذی فرض علیک القرآن لرادک الی معادک، فالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین ، حاجی مواظب خودت باش.
حاجی هم مثل همیشه سرش را پایین انداخت و لبخندی زد.
یکماه بعد، یعنی ادریبهشت ۶۶ خبر شهادت حاج حسین بصیر را شنیدم ، دلم خیلی سوخت مثل اردیبهشت ۶۰ که خبر شهادت اخوی (شهید ابوالقاسم) را به من دادند، هیچوقت فراموش نمیکنم.
▪️برگرفته از خاطرات فقیه مجاهد آیت الله سیفی مازندرانی(دامت برکاته)