التعرب بعد الهجرة

[vc_row][vc_column][ult_content_box box_shadow=”style:none|” hover_box_shadow=”style:none|” bg_color=”#fcdedb” padding=”padding:20px;”][vc_column_text]

استفتاء فقهی در باب عبادات با موضوع التعرب بعد الهجرة که بعنوان یکی از گناهان کبیره میباشد از محضر آیت الله سیفی مازندرانی

سوال:

محضر محترم حضرت آیت الله سیفی مازندرانی حفظه الله

سلام علیکم

در کلمات فقها آمده است که یکی از گناهان کبیره است، «التعرّب بعد الهجرة» مراد از آن چیست؟ محدوده این عمل را مشخص نمایید .

آیا کسانی که در کشورهای غیر مسلمان خانه می‌خرند و یا ساکن می‌شوند شامل چنین گناهی می‌شوند؟

[/vc_column_text][/ult_content_box][/vc_column][vc_column css=”.vc_custom_1697427266107{margin-top: 10px !important;margin-bottom: 10px !important;}”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][ult_content_box bg_color=”#ddffd3″ box_shadow=”style:none|” padding=”padding:20px;” hover_box_shadow=”style:none|”][vc_column_text]

جواب:

بسمه تعالی

مقصود از عنوان:«التعرُّب بعد الهجرة» در لغت عرب در اصل به معنای برگشتن به صحرا نشینی و اختیار زندگی اهل بادیه – که بیگانه از فرهنگ اسلام هستند – بعد از مدتی هجرت از بادیه نشینی، و سکونت در بلاد اسلامی در صدر اسلام می باشد.

به عبارت دیگر: برگشتن به زندگی جاهلیت عرب و دست کشیدن از زندگی میان مسلمین و پیامبر اسلام بعد از هجرت به بلاد اسلام و مدتی زندگی در اجتماع مسلمین و شهرهای اسلامی در زمان رسول خدا ^{(صلی الله علیه آله و سلم)} و عمل به دستورات اسلام است.

و در کلمات فقهاء و روایات به معنای مهاجرت شخص مسلمان از سرزمینهای مسلمین و کشورهای اسلامی به کشورهای کفر است. و فقهای بزرگ شیعه تصریح کرده اند که این عمل – با تحقق شرائط حرمت – از گناهان کبیره است.

و این شامل هر سفر دراز مدت برای مهاجرت و سکونت یا گردشگری به کشورهای غیر اسلامی می شود. البته در صورتی که نتواند اظهار به انجام شعائر و واجبات و فرائض دینی در آنجا نماید. و از نظر ما شامل مهاجرت به کشورهای اسلامی کنونی که این ملاک را داشته باشد می شود. و نیز علی الأظهر نصوص وارده از حیث ملاک شامل مهاجرت به مناطق و کشورهای مسلمان مخالف اهل بیت ^{(علیهم السلام)} که مؤمن نتواند در آنجا اظهار به شعائر مذهب کند می شود.

و اما روایات تقیه‏ی خوفیه یا مداراتیه ظهور در شیعیانی دارد که از اهل دیار مخالفین بوده، و یا به سبب ضرورت شرعی یا عرفی به مناطق سنّی نشین سفر کنند. مثل: سفر به حج، و یا سفر برای علاج و درمان مرض، و یا مسافر عبوری و مانند آن باشند. و نصوص تقیه منصرف از شیعه‏ای است که اهل مناطق شیعه نشین بوده و بدون هیچ ضرورت و با اختیار به سرزمین مخالفین – با چنین وضعیت – مهاجرت کند و خود را در معرض تقیه قرار دهد؛ لذا اشکال اطلاق نصوص تقیه یا لزوم لغویت آن مرتفع است.

اما در صورتی که شخص مهاجر یا مسافر بتواند اظهار انجام تکالیف دینی کند، ولی اطمینان یا بیم ابتلاء به گناه و وقوع در معصیت با مهاجرت یا حتی سفر به شهر یا کشوری  داشته باشد، اساساً این سفر یا مهاجرت جایز نبوده و معصیت است. و در حرمت اینگونه سفرها فرقی بین سفر به بلاد اسلامی و غیر اسلامی نمی کند. ولی داخل در عنوان التعرب بعد الهجرة نبوده و از گناهان کبیره نیست.

و ما تحقیق جامع و گسترده‏ای در این باره در کتاب «حلقات الفقه الفعّال» (جلد نهم، بخش فقه العبادة) کرده ایم.

تاریخ: ۴ ربیع الأول 1442ھ.ق

برابر با: چهارشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۹ ھ.ش

حوزه علمیۀ قم:

علی اکبر سیفی مازندرانی

[/vc_column_text][/ult_content_box][/vc_column][/vc_row]