یک حکمتی است حکمتِ بسیار بسیار پرمعنا و پرمغز، واقعا در مسیر زندگی ما تعیین کننده است حکمت های امیرالمومنین(ع)، مثلا در این حکمتِ ۳۳۳ نهج البلاغه که هست در صفحه ۵۳۳ نهج البلاغۀ صبحی صالح، «حضرت(ع) فرمود که: لْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِی وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ فِی قَلْبِهِ»
این یک دنیایی از معنا دارد، بشر یعنی گشاد رویی، بشر و بشاشت[بِشاشَتُ الوَجه] هر دو یعنی «طَلاقَةُ الوَجه» به فارسی می گوئیم گشاده رویی و خوشرویی، خب این فرمود که خاصیت مومن هست، یعنی چی؟ یعنی ایمان او این اقتضا را می کند، می دانید چرا؟ برای اینکه مهمترین عاملی که انسان ضد ایمان هست، عداوت و بغضا بین مومنین است، کینه،
«إِنَّمَا يُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُوقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ»، یا آیه شریفه، نصارایی که از روی عناد و لجاجت انکار می کردند رسالت پیامبر را، به این مناسبت این آیه نازل شده، «فَأَغْرَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ»، شأن نزولش همین است، یعنی نتیجه ی انکار آیات الله رو خدا چی قرار داده؟ «فَأَغْرَيْنَا بَيْنَهُمُ» یعنی تخم و بذر عداوت و دشمنی را در قلوبشان کاشتیم، روایات فراوانی داریم مستفیضه، که می گوید آن کاری که ریشه ی این عداوت و بغضا را قلع و قمع میکند، «بِشاشَتُ الوَجه» است، نصوصش را در جلسه بعد برایتان میخوانیم.
والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته
